Op mijn 50-ste ben ik gestopt met voetballen. Ik ging liever Zwammerdam Dames 1 coachen. Met mijn ervaring moet je dan toch van meerwaarde kunnen zijn. Maar na een paar maanden begon mijn vrouw al te suggereren dat het tijd werd voor een gezonder leven. Ze bedoelde: ga eens naar de sportschool.
Ik beweerde nog dat zware adviseurs goed in de markt liggen, maar er was geen ontkomen aan. Samen met mijn tennismaat Rik haalden we wekelijks een rood hoofd in een kleine gezellige sportschool met dicht geplakte ramen in het naburige stadscentrum.
Maar ook in deze branche is de vooruitgang niet te stuiten. Inmiddels zitten we in zo’n glazen stulp met drie etages aan de rand van een sportcomplex. Vanaf ‘de lopende band’ kan ik nu naar buiten kijken door een geweldig groot raam. De buitenwereld ziet ons trouwens nu ook zwoege. Je ziet ze denken: ‘ga toch met je vrouw wandelen’. Vlak voor de verhuizing van de sportschool werden de tarieven verlaagd. We waren op zijn zachts gezegd verbaasd.
Na drie maanden in het nieuwe pand kwam de aap uit de mouw. Ze gingen werken met zones, journeys en garantplannen. ‘Een gestructureerd fitnessplan, persoonlijke begeleiding en regelmatig metingen maken je gestelde doelen bereikbaar.?Het Garant Plan geeft je duidelijke gestructureerde richtlijnen om je doelstelling te behalen’, schreeuwt de brochure ons toe. De sportschool begint van een gezellig lolletje op echt werken te lijken. Jammer, jammer, jammer.
Volkomen doelloos geboren, maar ik word gedwongen alsmaar doelen te stellen door mijn omgeving. Nu ook al op de sportschool. Maar toen begon het. Zonder concepten en doelen hadden we, in het oude pand, iedere twee maanden een nieuw trainingsschema en nu nog maar twee keer per jaar. Tenzij ................ we overstappen naar het duurdere ‘fit’ garant plan. Dan krijgen we wel weer zes keer per jaar echte aandacht van de instructrice (v/m).
Het lijkt simpel, maar dit grijpt diep in op een mensenleven. In het oude kleinere gelijkvloerse gebouw liepen de instructeurs de hele tijd om ons heen. Bij dit grotere fraaie pand zien we ze sowieso steeds minder en als we ze zien staan ze de apparaten schoon te maken. ‘We mogen geen aandacht meer aan jullie besteden, tenzij jullie upgraden tot een fit garant plan voor 50-plussers, dus gaan we de apparaten maar schoonmaken uit verveling’. Jammer, jammer, jammer, .... Weer een leuk baantje uitgekleed; ontevreden medewerkers en ontevreden klanten. Wie bedenkt toch steeds al die concepten en in wiens belang? Waarom moet alles in een concept: alsof onze instructeurs niet meer zelf kunnen nadenken. Het lijkt wel een soort behandelplan.
Onze inschatting? Over een jaar werken er alleen nog maar schoonmakers die ons gedag zeggen met: ‘Gaat het nog een beetje, heren?’ Zou er nog ergens in Nederland een concept vrije sportschool zijn waar we persoonlijke aandacht krijgen tijdens de training? Ik weet nog wel een leuk concept trouwens: aandacht & training.
RSS feed Commentaar
