Column Jaap Peters: wat u kunt leren van Sicko |
|
Michael Moore vergelijkt het Amerikaanse zorgsysteem met die van Canada, Groot-Brittannië, Frankrijk en Cuba. In het Amerikaanse systeem zijn de medicijnfabrikanten en de zorgverzekeraars de alles bepalende factor in termen van geld (invloed kopen), kleine lettertjes in polissen (invloed concretiseren) en lobbyisten in Washington (invloed uitoefenen). In de andere vier systemen staat de gezondheid van de patiënt nog centraal en dat wat nodig is gebeurt. De overheid betaalt die zorg. Een ‘wij-zorgsysteem’ gebaseerd op solidariteit. Amerikanen noemen dat een socialistisch systeem en alleen die aanduiding maakt al dat ze een teiltje nodig hebben. Alles wat vanuit de overheid komt in Amerika deugt niet en alles wat geprivatiseerd is kan alleen maar stukken beter en efficiënter worden. Zo werkt dat in het ‘mij-zorgsysteem’ waarin je alleen zorg krijgt als je er voor verzekerd bent en de kleine lettertjes op voorhand niets uitsluiten. In het WIJzorgsysteem staat de medische zorg centraal (de arts - patiënt - relatie) en dat kost geld, in het MIJ-zorgsysteem staat geld verdienen met medische zorg centraal (de zorgverzekeraar - cliënt - relatie). Een subtiel verschil wat in de film akelig wordt uitvergroot. De film is in meer opzichten ontluisterend. De film gaat niet over de kwaliteit van de medische zorg, maar over hoe de zorg zelf is georganiseerd. Ze komen allemaal aan het woord: artsen, zorgverzekeraars, patiënten, in het buitenland wonende Amerikanen, Fransen die in Amerika wonen, een dame van een callcenter die mensen een wassenneus verkoopt, een undercover die probeert te achterhalen of je mogelijk iets verkeerd hebt ingevuld bij de aanvraag van de verzekering zodat de verzekeraar alsnog niet hoeft te betalen bij ernstig letsel, brandweerlieden betrokken bij 9/11. Vrijwilligers van 9/11 die niet worden geholpen: “u was niet in dienst van de overheid.” Moeten wij ons zorgen maken over deze Amerikaanse toestanden? “Onze zorg is gebaseerd op solidariteit en toegankelijkheid”, zegt Erik Schut in De Volkskrant van november 2007, hoogleraar gezondheidszorg en economie aan de Erasmus Universiteit. “Verzekeraars hebben een acceptatieplicht en worden gecompenseerd dankzij het zogeheten vereveningssysteem voor hoge risicopatiënten zoals ouderen en sociaal zwakkeren.” Mijn ervaring is echter dat alles uit Amerika in Nederland wel heel erg gemakkelijk wordt geadopteerd. Misschien hebben we nog geen toestanden zoals te zien in SiCKO, maar de infrastructuur die we ondertussen hebben aangelegd lijkt toch wel – letterlijk - verdacht veel op die in Amerika. Wat me van de film het meest bij is gebleven, zijn de emoties van de medewerkers van de zorgverzekeraars die zich schamen voor wat ze mensen aandoen. De filosoof Levinas noemt dat ‘rationaliteitsschaamte’: volgens de regels doen we niets fout, maar als je de uitwerking ervan ziet, krijg je als uitvoerder letterlijk tranen in je ogen. En dat gebeurde ook in die bioscoopzaal toen ik om mij heen keek. Medisch ondernemers let op uw zaakje! Jaap Peters
Commentaar (0)
|
Afgelopen week naar de film SiCKO geweest van Michael Moore die de Amerikaanse gezondheidszorg op de korrel neemt. Ondernemen kunnen die Amerikanen wel in de zorg en daar kunnen we wat van leren
RSS feed Commentaar
| Lees ook: |
|---|
|
