Opinie: Verzekeraars doen meer kwaad dan goed |
|
Voor een gezonde zorgverlening is het nodig dat de verzekeraar teruggaat naar de rol die bij een verzekeraar hoort: het vergoeden van de benodigde zorg en het herstel van de autonomie van de verzekerde en de zorgverlener. Dat bepleit eerstelijnspsychologe Jessica Terwiel. Door Jessica Terwiel, eerstelijnspsychologe
Zorgverzekeraars hebben een 'zorgplicht' zonder dat zij zorgverlener zijn, zij 'kopen zorg in' en doen 'veilingen van zorgbehoefte', zij 'onderhandelen' door eenzijdig een contract op te stellen en af te wachten wie er tekent, zij proberen inzage te krijgen in patiëntendossiers, en de helpdesks vertellen verzekerden grote onzin over restitutie omdat de verzekeraar wil dat verzekerden voor naturazorg kiezen. De verzekeraars informeren verzekerden over bovenstaande activiteiten met klinkende leuzen als "Wij zijn er voor uw gezondheid", hetgeen tamelijk absurd en grensoverschrijdend is aangezien zij niet geschoold zijn in enige vorm van gezondheidszorg en ook geen zorg verlenen. De feiten zijn heel simpel: verzekeraars zijn zich ronduit aan het bemoeien, en wel daar waar zij meer kwaad dan goed doen. In de eerstelijnspsychologische zorg merken we dat bijvoorbeeld aan de manier waarop gecontracteerd wordt. Het 'onderhandelen' met onze beroepsgroep bestaat uit het presenteren van een door de verzekeraar opgesteld contract met de begeleidende mededeling "nee wijzigen kan niet, maar u bent dan ook niet verplicht om dit te ondertekenen". In dat contract worden wij op meer of minder desastreuze manier betutteld. Schaamteloos verwijzen naar ‘n verlopen gedrags-codeLaat ik als voorbeeld het Achmea-contract nemen. Daar moeten wij tekenen voor het veel te lage tarief dat de verzekeraar heeft vastgesteld, moeten we 'verzekerden' met een specialistische zorgbehoefte binnen twee sessies terug-en doorverwijzen, wordt ons een maximale wachtlijst van 6 weken voorgeschreven, worden wij contractueel verplicht om bij eenzijdig beëindigen van de zorgrelatie door de psycholoog daarover een brief met onderbouwing te sturen naar de 'verzekerde' zelf, diens huisarts en de verzekeraar, moeten wij ook nog 'de toegankelijkheid van de praktijk het gehele jaar waarborgen' en waarneming regelen, en mogen wij wanneer onze praktijkruimte geschilderd wordt pas na toestemming van de verzekeraar tijdelijk uitwijken naar de groepspraktijk verderop. Verder wil de verzekeraar controle en inzage in behandelgegevens zonder aan te tonen waarvoor dat nodig is, en verwijst zij daarbij schaamteloos naar de gedragscode die verlopen is. En dan is er het trieste feit dat voor het zogeheten efficiënte, maar eigenlijk tijdvretende, digiaal factureren een aanvullend contract van zeven pagina's nodig is. Autonomie van de behandelaar ernstig ingeperktDe autonomie van de behandelaar wordt met een dergelijk contract ernstig ingeperkt. De behandelaar die dit contract tekent mag een cliënt dus niet viermaal zien om deze te motiveren voor een verwijzing naar de tweede lijn; hij mag niet dermate excellent zijn dat mensen graag op zijn wachtlijst staan en daardoor een wachtlijst langer dan zes weken laten ontstaan. Die psycholoog is kennelijk verplicht om bij de ontdekking dat de cliënt een affaire had met zijn eigen vrouw, hierover een onderbouwde brief naar de verzekeraar en de huisarts te sturen, en om voor die mensen die speciaal met hem en met niemand anders hun geheimen wilden delen een waarnemer te regelen in de herfstvakantie. Daarnaast is het onmogelijk voor de psycholoog om de cliënt te garanderen dat niemand toegang krijgt tot het behandeldossier, want de verzekeraar kan, schermend met een ongeldige gedragscode, op onvoorspelbare momenten inzage eisen. Verzekeraars betitelen deze praktijken als 'stimuleren van de kwaliteit' en 'optimale marktwerking', maar dat kwaliteit in de zorg kan worden opgelegd door middel van het contractueel opstapelen van allerlei eisen tegen een lage betaling is een onzinnige gedachte. Van geen enkel proces kan de kwaliteit verbeterd worden door er voor weinig geld torenhoge eisen aan te stellen. Dat geldt overal, van landbouw tot onderwijs en van eierproductie tot gezondheidszorg. Kwaliteit bereik je alleen door te investeren: tijd, aandacht, en ook geld. De zorgverleners worden nu onder het mom van 'prijskwaliteitverhouding' geperst in een keurslijf van een laag tarief en stapels oneigenlijke voorwaarden en inperkingen van de professionele autonomie, waardoor er geen zorg op maat meer mogelijk is. De enige manier voor ons om nog zelfstandig een behandelrelatie met de cliënt aan te gaan, en om zelfstandig te kunnen bepalen hoe wij optimaal praktijk voeren, is door te kiezen voor werken op restitutiebasis. De verzekeraar weet dat ook, en maakt dat opzettelijk duur... voor de verzekerde. Zelfs met een restitutiepolis is de verzekerde regelmatig meer eigen bijdrage kwijt aan een niet-gecontracteerde psycholoog dan aan een gecontracteerde psycholoog, want verzekeraars streven ernaar het 'veld' zoveel mogelijk onder hun controle te brengen. Autonomie en keuzevrijheid worden in het huidige stelsel eenvoudigweg heel duur, en misschien op termijn onmogelijk, zoals in de oprukkende de ketenzorg. 'Verhandelbare product zorg' staat centraalDe makke van dit 'markt'-stelsel is dat niet de zorgbehoefte van de cliënt voorop staat, maar het 'verhandelbare product zorg'. De gedachte dat je zorg kunt kopen en verkopen, dat je het zelfs kunt veilen en dat je voor weinig geld goede kwaliteit kunt binnenhalen, gaat volledig voorbij het feit dat de zorg alleen maar kan bestaan, en moet bestaan, omdat er een cliënt/patiënt/verzekerde is die een behoefte heeft aan die zorg. Door de verhandelbaarheid van de zorg centraal te stellen en niet de cliënt met zijn/haar behoefte, trekken de verzekeraars hun verhouding tot de verzekerde en de zorgverlener uit zijn verband. De verzekerden zijn geen klanten meer zoals in de zegswijze 'de Klant is Koning', zij zijn dankzij hun zorgbehoefte een soort van substraat geworden waarop een bloeiende 'zorgmarkt' of 'zorgverleningindustrie' gebouwd en gemanaged kan worden, net zoals de behoefte van groeiende gewassen een substraat vormt voor een bloeiende markt in meststoffen en verdelgingsmiddelen.
Commentaar (11)
...
Wat voor de 1e lijnspsychologen geldt geldt ook voor ons, echter bij ons geen wachtlijsten dus fysiotherapeuten - zeker met werknemers - kiezen vaak voor een contract. Het verschil met restitutie is te groot. Onze KNGF loopt lekker met de verzekeraars mee. ( transparantie, zeer tijdrovende praktijkinformatie aanleveren, waarbij de praktijk zelf kan invullen wat hij wil , zonder controle hierop) maar dus wel plaatsen op KiesBeter.nl zodat de consument kan vergelijken wie de beste kwaliteit levert. M.i. bepaalt de patient dit. Dus af van contracten voor iedereen. Als acupunturist weten mensen wat ze zelf kwijt zijn. Therapietrouw neemt toe etc.
...
Enige manier om de verzekeraar tegen te houden is door GEEN CONTRACTEN TE TEKENEN. Dit hebben wij als huisartsen/tanheelkunde tot op heden juist gedaan. Zie fysio groep, werken nu voor 75% tarief. Overheid misbruikt de verzekeraar om zo meer grip op de kosten te krijgen, maar vergeet dat het nu gewoon een verplaatsing van kosten is geworden. Verzekeraar verhoogd continu premies en dat terwijl de tarieven die wij mogen declareren nu reeds jaren niet verhoogd zijn.
...
Zeer helder verhaal van collega Jessica Terwiel.De toename van administratieve werktijd is toegenomen met ongeveer 20 %.
...
...
Beste mensen
...
In vele beroepscategorieën (eerstelijnspsychologen, tandartsen, fysiotherapeuten, apothekers etc.) gaan de zorgverzekeraars gespecialiseerde contractanten als ware beunhazen op deze beroepsgebieden voorschrijven hoe deze professioneel dienen te handelen. Op juridische verantwoordelijkheid van de contractant natuurlijk.
...
Een verzekeraar wilde voor 2009 dat onze praktijk tevredenheidsmetingen ging doen. De tariefhoogte hing daar van af. Hoewel wij gek worden van alle verzekeraars die allemaal weer andere eigen eisen hebben, stemden wij in eerste instantie toe om nog een redelijke vergoeding te kunnen krijgen.
...
Een collega van me (allebei zijn we werkzaam zowel in de eerste als tweedelijn) kreeg een verzekeraar aan de telefoon: Waarom hij mevrouw X eerst 4 keer in de eerste lijn had gezien en niet meteen in de tweede lijn. Hij gaf het enige juiste antwoord, waarop geen reactie mogelijk was: "Omdat dat goedkoper is voor jullie." |
RSS feed Commentaar
| Lees ook: |
|---|
|
