Siemens rekent af met oud-Hollandse ZIS/EPD opvattingen

Op tijd, binnen budget, na drie weken bètatesten en met één week schaduwdraaien ging Siemens live met Soarian Clinicals.

UKE, Universitäts Klinikikum Eppendorf in de voorstad van Hamburg (D) ging in 2009 na een interne migratieperiode van negen maanden over op een volledig papierloos ZIS/EPD. Drie jaar later ontvangt het universiteitsziekenhuis als eerste en enige ziekenhuis in Europa van HIMSS de EMRAM level 7 recognition. Het hoogst haalbare.

Een belangrijk signaal voor de Nederlandse ZIS/EPD afnemers. Want in Nederland valt er blijkbaar wel degelijk iets te kiezen, en ook nog met de grootst mogelijke winst. Waar ziekenhuizen wellicht nog hinken op achterblijvende ontwikkelingen en economische perikelen bij softwareleveranciers, blijkt ineens het tegendeel bewezen: zonder big-bang migratie van de totale ICT-winkel kun je ook het beste jongetje van de klas worden.

Nederland vs. Duitsland

Sectorverschillen tussen Nederland en Duitsland op het gebied van ICT Zorg vormen altijd een dankbaar discussiepunt wanneer ZIS migraties vergeleken worden en ook bij deze Siemens-casus ontkomen we er niet aan. Maar in de praktijk zijn de verschillen relatief. Over het algemeen loopt Nederland voor als een aankomt op intersectorale gegevensuitwisseling tussen eerste en tweede lijn, en in de communicatie tussen zorgaanbieder en patiënt. Dat heeft een belangrijke oorzaak: in Duitsland is er geen verplichte band tussen de huisarts en het ziekenhuis.

Huisartsen vormen weliswaar een belangrijke (ook commerciële) spil tussen de patiënt en het ziekenhuis, maar in principe is de patiënt vrij om zonder tussenkomst van de huisarts iedere specialist te raadplegen die hij wil, en dat gebeurt ook op grote schaal. De zorgketen is aannemelijk korter en de overheid bemoeit zich niet met de samenstelling van cure of care waardoor deze zich over het algemeen sneller en beter ontwikkelt. De geldstroom danst in Duitsland naar de pijpen van de zorgverbeteraar en niet naar die van de beleidsmaker.

ICT-afdelingen

In principe heeft in Nederland ook ieder ziekenhuis een ZIS/EPD. Een belangrijke oorzaak die is terug te brengen naar de ‘epidemische’ verspreiding van het ZIS-denken en toepassen, nadat de ICT afdeling van het LUMC (destijds AZL) zijn eigen ZIS ontwikkelde en deze kennisgroep via de Stichting BaZIS (nu iSOFT) loskoppelde voor de ZIS-verspreiding in de hele ziekenhuissector. Dit kon omdat er ‘maar’ een kleine honderd, nauw communicerende, ziekenhuizen en klinieken in Nederland zijn. In Duitsland zijn dit er duizenden, waarvan velen niet eens een ZIS of EPD hebben.

Een ander verschil is dat Nederlandse ziekenhuizen allemaal over grote ICT afdelingen beschikken, dat ICT bedrijven op zich lijken te zijn. Waar in Duitsland nagenoeg alle ICT en implementatie wordt overgelaten aan externe partijen, kent Nederland het ‘afleveren van de doos,’ waarna de plaatselijke ICT afdelingen overgaan tot het integreren, koppelen en uitbouwen van de systemen. Begeleiding door ICT leveranciers is beperkter dan over de grens.

Katalysator of struikelblok

Hoewel het hebben van een zelfstandig integrerende afdeling wel als meerwaarde wordt gezien, zijn dit in wezen interne ‘niet commerciële’ ICT bedrijven die zorgen voor een zeer grote variatie aan wijzigingen op het Basis ZIS/EPD, waardoor het voor ICT leveranciers in Nederland nauwelijks mogelijk is om de aandacht consequent te vestigen op een standaard ZIS/EPD. Daar waar een afdeling zou moeten functioneren als een katalysator van de implementatie en technische innovatie, functioneren zij in hun veelheid als struikelblok voor het handjevol ICT-leveranciers dat Nederland telt. Er is geen focus, iedereen holt achter het balletje aan.

In de ban van de verbinding

Als het aankomt op ICT binnen ziekenhuizen zien we in Nederland verregaande ontwikkelingen op het gebied van zorgketenbeheer. Prachtige ontwikkelingen die helaas ten nadele van de vernieuwing van het Basis ZIS ging, en dat door de (opgelegde) noodzaak tot intersectorale verbinding en facturatie (DBC) het afgelopen decennium behoorlijk te leiden heeft gehad. Nederland verkeert al enige jaren in de ban van het grote verbinden en alle ICT aanbieders kwamen ruime tijd handen tekort in het aanvatten van nieuwe technologieën op bestaande systemen.

De onvrede in de Nederlandse ICT zorgmarkt is daarmee enerzijds te danken aan overheidsdruk op het verbeteren van de multidisciplinaire gegevensuitwisseling. Anderzijds is het de slimme Big-Bang marketing van huidige toproeier Chipsoft, die flink garen spint bij onze zorgtechnische emocratie, maar die feitelijk hetzelfde doet als de oude garde, zij het met een nieuwere technologie. Op interoperabiliteit loopt Chipsoft logischerwijze achter. In Duitsland zien we immers soortgelijke legacy-systemen als in Nederland – net zoals we dit in de bankensector kennen. Maar in Duitsland maakt men er geen probleem van, maar vooral goed werk op basis van gefaseerde vernieuwing.

Siemens

Los van de zorgtechnische emocratie in Nederland, zien we Siemens ineens iets doen wat we in Nederland niet voor mogelijk houden. Op tijd, binnen budget en zonder noemenswaardige kinderziektes. In het ergste scenario gedurende de opstart valt Soarian Clinicals en het totale systeem – inclusief gekoppelde diensten en medical devices van andere leveranciers  – even terug naar een uptime van 97% in plaats van 99,7%, en dat was in de week dat de applicatie in beta testing voor release was. In het voorjaar van 2011 ontvangt de Universiteitskliniek EMRAM recognition level 6 voor deze verdienste, en een half jaar later volgt na een drie weken durende audit recognition level 7. Het kan dus wel.

Door Jolanda Clement

Commentaar (0)

RSS feed Commentaar

Schrijf commentaar

Email Naam Website		Commentaar kleiner | groter
		Versturen via email (Alleen voor geregistreerde gebruikers) Ik heb de voorwaarden gelezen en ga akkoord met de voorwaarden gebruikers voorwaarden. Geef commentaar