Artsen in Iran (2): vrouwelijke geneeskundestudenten en de trek naar het buitenland

Iraanse studenten zijn niet anders dan Nederlandse studenten; jong, energiek, ondernemend en nieuwsgierig. Het zijn echter de omstandigheden die hen vele beperkingen opleggen. 

Zo waren we in gesprek gekomen met een vijftal vrouwelijke geneeskundestudenten. De dochter uit het gezin, waarover ik in het eerste deel van deze blog vertelde, had een aantal van haar mede-studenten uitgenodigd om met ons kennis te maken. We zagen elkaar in de stad op een prachtige binnenplaats, met centraal een grote vijver, omringd door prachtige groene bomen en struiken. Daar op die binnenplaats kun je haast niet geloven dat je je in een woestijnstad bevindt.

Angstbeeld
De jonge, ambitieuze vrouwen waren benieuwd naar het leven in het buitenland en Nederland in het bijzonder. Ze waren openhartig over hun plannen om naar het buitenland te gaan en spraken over de kansen die ze daar hoopten te krijgen. Ze vertelden over het lot van jonge vrouwen die na hun huwelijk door hun echtgenoot gedwongen worden te stoppen met werken om de taken binnen het gezin te volbrengen. Een angstbeeld voor veel (hoogopgeleide) vrouwen.

De volgende avond troffen we een van hun professoren die graag met ons wilde kennismaken. Op de afgesproken tijd troffen we de geneeskundestudentes in het restaurant van een hotel. De sfeer werd wat ongemakkelijk toen bleek dat wij ons nogal hadden gehaast om op tijd te zijn en de professor ons een uur liet wachten. We merkten aan de jonge vrouwen dat ze zich geneerden. Nadat de professor zijn opwachting had gemaakt, beargumenteerde hij in lange volzinnen waarom hij vrouwen niet geschikt acht om zich in zijn vak (oncologische chirurgie) te specialiseren. Zwangerschap, verplichting in het gezin, probleem met nachtdiensten, … afijn, we kennen de argumenten en begrijpen hoe beknellend dit voor ambitieuze vrouwen moet zijn. Ook dit maakt weer duidelijk dat in de Iraanse samenleving de gelijkheid van man en vrouw nog niet algemeen geaccepteerd is.

Amerika 
Jonge vrouwen zijn zich echter terdege bewust van deze ongelijkheid. Zij – en ook hun mannelijke collega’s - verzetten zich hiertegen door voor een carrière in het buitenland te kiezen, maar dat is niet voor iedereen weggelegd. Amerika staat bovenaan hun wensenlijstje. Ze willen daar studeren of werken, maar in ieder geval een leven in vrijheid opbouwen, met als grootste offer; afstand nemen van hun geboortegrond en afstand nemen van hun familie. Het zijn slechts enkelen die deze kans krijgen en een visum voor Amerika weten te bemachtigen.

De situatie in het Iraanse gezin dat wij bezochten is al niet anders; beide dochters willen zich dolgraag specialiseren aan een Amerikaanse universiteit en doen hun best om aan de toelatingseisen te kunnen voldoen. Ook vader en moeder, die na 30 arbeidzame jaren in Iran hun pensioen tegemoet kunnen zien, hebben plannen om te emigreren. Ze willen het liefst naar Amerika of Canada.

Binnenkort verschijnt deel 3 van deze blog over de moeder van het gezin, huisarts in een grote stad in Iran. 

Voor eenieder die graag meer over het leven in Iran wil lezen, raad ik het boek van Eefje Blankevoort aan, genaamd  Stiekem kan hier alles.  (vierde druk uit 2017)

Wilma Wolf is senior onderzoeker aan het Kenniscentrum NoorderRuimte, lectoraat Krimp en Leefomgeving, van de Hanzehogeschool Groningen. Zij doet onderzoek naar de bedrijfsvoering van huisartsen die zich recent in een gezondheidscentrum hebben gevestigd. In september komt het boek - getiteld Beste Praktijken – dat zij hierover schreef, uit.  Tijdens MedischOndernemen LIVE op 5 oktober wordt dit boek uitgereikt door Garmt Postma, bestuurslid van de LHV.   Lees meer over dit boek en  bestel het alvast met korting.