De risico's van een personeelsuitje

Het is een goede gewoonte om minstens één keer per jaar met alle collega’s iets te ondernemen. Dat lijkt een min of meer modisch verschijnsel: we hebben onder andere bloemstukjes gemaakt, van een High Tea genoten, geschilderd, gefietst en kloot geschoten. Dat laatste is een Twents vermaak en betreft een kloot (soort bal) en een sterk alcoholisch drankje dat er niet om bekend staat dat je er trefzeker door gooit. Maar goed, elk jaar is het weer spannend wat er op het programma staat en wie het gaat organiseren.

Vorig jaar was er bij de organisatie (ik dus!) de behoefte om eens iets stoers te gaan doen. Ik had het even gehad met mijn softe kant. En dus werd besloten om te gaan karten. In Twente zijn er prima banen, zowel binnen als buiten maar gelet op het weer en de snelheid die binnen bereikt kon worden, kozen we daar voor. Na een korte uitleg hezen we ons in de overall, haarnetje op en een helm van het type dat ik nog nooit op had gehad ten tijde van mijn eerste gemotoriseerde vervoermiddelen.Maar stoer was het!

De eerste heat (ronde) probeerde iedereen te wennen aan de kart, gassen was makkelijker dan remmen en als je veel stuurt en remt tegelijk, raak je in een slip. Ons werd vriendelijke verzocht na aanrijdingen, slippartijen en andere ongelukken waarbij je tegen de stroom in op de baan stond, in ieder geval niet die kant op te rijden! Snel keren en letten op het invoegen! De tweede heat stond ik in het klassement bij de snelle rijders.

Dat kon beter en vol vaart ging ik van start. Na een aantal inhaalmanoeuvres waarbij je duidelijk kon zien dat er een talent aan mij verloren was gegaan ging ik bijna aan kop. Hoe het precies gebeurde weet ik niet meer maar ik slipte, tolde rond en maakte een geweldige klap tegen de vangrail.

Ik voelde mijn tanden en kiezen op elkaar klappen en alle spieren in mijn nek en schouders protesteren. Wat was dat een klap! Na de rit een enorme bult op mijn rug en ’s avonds twee bloeduitstortingen op mijn schouderbladen. Ik ben dagen stijf en stram geweest en kon alleen maar dankbaar zijn dat geen van de assistentes deze klap hadden gemaakt, het werken aan de stoel zou echt moeizaam zijn geweest. Ik heb het nu gehad met mijn stoere kant en ga op zoek naar een activiteit die mijn creatieve kant uitdaagt.

Maaike Straathof