Amsterdamse tandartsen delen vriendschap én ruim 100 jaar ervaring

donderdag 12 april 2018

timer 6 min

Samen zitten ze meer dan honderd jaar in het vak en stuk voor stuk bruisen ze van energie. Drie doorgewinterde vrouwelijke tandartsen uit Amsterdam over ondernemerschap, de balans tussen werk en privé en het verschil tussen toen en nu. “Ik kwam de bij bank binnen trippelen en een uur later kwam ik naar buiten met een lening op zak.”

Het is maandagavond. Mies Buisman (40 jaar in het vak), Desiree Hekkens (30 jaar ervaring) en Elizabeth Dijkstra (38 jaar tandarts) zitten bij elkaar in de tandartspraktijk van Mies aan de Keizersgracht. Iets wat ze al jaren regelmatig doen. Niet alleen als collega-tandartsen, maar ook als vriendinnen.

Samen alle zeilen bij zetten

“We kennen elkaar van de weekenddienst”, legt Dijkstra uit. “Vijftig tandartsen in Amsterdam vormden samen een organisatie. Iedereen kende elkaar en eens per half jaar hielden we een vergadering." Buisman: “Wij zijn van een generatie waarin niet veel vrouwen zelfstandig werkten. De mannen gingen de deur uit en de vrouw bleef thuis voor het huishouden en de kinderen. Wij hielden er ook nog alle drie een eigen praktijk bij. Het was fijn om moeilijkheden omtrent de balans tussen gezin en eigen praktijk te kunnen delen."

Fascinatie voor het vak

De drie dames hebben zo hun eigen redenen voor hun carrière in de tandartsenwereld. "Mijn hele familie zat al in het tandartsenvak. Mijn vader, moeder, grootvader en grootmoeder. Het is me dus met de paplepel ingegoten," vertelt Buisman. “Als oudste kind van een gezin met negen kinderen, werkte ik graag mee. Ook al bij mijn grootvader in de praktijk in de weekenden. Wanneer de assistente afwezig was, had ik aan één blik al genoeg om bij te springen.'

“Ook ik werkte mee in de weekenden, mijn vader was tandarts", zegt Hekkens. "Dat wilde ik ook altijd al graag, maar vroeg me af of ik het wel kon. Ik heb eerst filosofie gestudeerd, later ben ik toch teruggekomen op mijn eerste keuze en ben ik tandheelkunde gaan studeren. Doordat er hier weinig werk was, heb ik de eerste jaren in Rusland en Italië gewerkt.”

“Bij mij ligt dat helemaal anders”, denkt Dijkstra hardop. “Ik kom niet uit een medische familie, maar ik was wel gefascineerd door de tandartspraktijk waar we altijd kwamen. Secuur werken met je handen in zo’n prachtig steriele omgeving. In eerste instantie werd ik uitgeloot voor de studie, toch kwam ik er uiteindelijk terecht. Na mijn afstuderen heb ik eerst nog bij defensie gezeten, omdat ik het niet eerlijk vond dat het alleen voor mannen verplicht was."

Eigen praktijk? Rode loper uit

Het starten van een eigen praktijk was voor alle drie haast een vanzelfsprekendheid. "I n die tijd was het heel normaal dat je je vestigde als tandarts in je eentje," weet Buisman. “Ook hulp van de bank was heel normaal. De rode loper ging haast uit. Wilde je een auto erbij? Dat kon geregeld worden”, lacht ze. "Het is nu bijna niet voor te stellen dat je gewoon wist dat het ging lukken. Ik kwam bij de bank binnentrippelen en een uur later had ik een lening op zak", vult Dijkstra aan.

Inmiddels hebben de tandartsen allen tussen de dertig en veertig jaar ervaring en staan hun praktijken nog steeds in Amsterdam. Hekkens : “Ik heb altijd als enige tandarts in mijn praktijk gewerkt, op dit moment samen met mijn assistente en een stagiair. Ik heb één stoel en 750 patiënten. Ik werk vier dagen in de week in de praktijk en gebruik de laatste voor de administratie." Ook Buisman werkt als enige tandarts in haar praktijk. “Met een mondhygiëniste en twee assistentes. Ik heb 3500 patiënten en één stoel. De maandag, dinsdag en donderdag werk ik volledig." Dijkstra werkte tot voor kort met een andere tandarts. “Na dertig jaar verkocht hij zijn praktijkdeel. Nu werk ik als enige tandarts, samen met twee mondhygiënisten, een preventieassistente en een receptiemedewerker. Mijn praktijk heeft 3000 patiënten, dat kan ik net alleen aan”, vertelt ze.

Concurrentie kennen we niet echt

“Toen wij begonnen, hebben we nooit hoeven lobbyen voor patiënten. Je kreeg zelfs patiënten toegespeeld door al gevestigde tandartsen”, vertellen ze. “Dat is nu wel anders. Grote praktijken zitten te springen om patiënten. Maar inmiddels hebben wij zo’n vertrouwensrelatie opgebouwd met onze patiënten, dat we concurrentie niet echt kennen. Tandartsen die nu afstuderen, zitten gewoon in een heel andere tijd. Ze kunnen niet zo gemakkelijk lenen en de vrouwen willen dolgraag werken, maar willen tegelijk bij de kindjes zijn dus willen ze het liefst om vijf uur de deur achter zich dichttrekken.”

Ondernemen met vrouwelijke touch

“Wij voeren allemaal praktijk op onze eigen manier. Natuurlijk hebben we wel eens discussie over de manier waarop, maar we hebben nooit onenigheid. Het is juist fijn dat je dingen met elkaar kunt delen. Een overeenkomst is onze vrouwelijke touch, een bepaalde zorgzame omgang met onze patiënten", zegt Dijkstra. “We respecteren hoe de ander het doet en we leren nog zeker van elkaar. Samen bespreken we moeilijke patiënten, moeilijke gevallen, personeelszaken. Dat is een enorme steun. Naast dat we ons een slag in de rondte werken, houden we er ook een sociaal leven op na en zien we elkaar regelmatig”, vult Buisman aan. Samen bezoeken ze dan ook congressen, volgen ze cursussen en organiseren ze uitstapjes. “Zo zijn we afgelopen twee jaar naar het buitenland geweest en willen we dat dit jaar ook doen. Voorwaarde is wel altijd dat het ook educatief is. Ieder denkbaar onderwerp uit de tandheelkunde kan aan de orde komen.”

Topfit toekomstbeeld

“Hoe we er over vijf jaar voor staan? Dat is een verschrikkelijk moeilijke vraag. We voelen ons topfit en willen voorlopig niet stoppen. Al word je op deze leeftijd haast gedwongen om hierover na te denken.”

Af en toe gebeurt dat dus ook. “Over vijf jaar werk ik waarschijnlijk niet meer”, zegt Dijkstra. “Samen met mijn man wil ik nog reizen.” De toekomst van hun zelfstandig opgebouwde praktijken? “Daar sparren we wel eens over. Wat zou het mooi zijn als onze praktijken ooit samenkomen tot één kliniekje met alle patiënten bij elkaar. Dat twee vrouwelijke tandartsen dit overnemen en met ons vertrouwen, empathie en egards de zorg voor de patiënten overnemen."