Vertragen, sudderen, opruimen – op zoek naar een nieuw perspectief

Pats boem: een hoger tarief. Hocus pocus: minder administratie. Sim sala bim: een passende carrière. Een quick fix, wie wil het niet? Was het maar zo makkelijk. Niet dus. Ons zorgsysteem is inmiddels een trage dino geworden en we willen liever gisteren dan vandaag een oplossing. Geen goede match is dat.

Vertraging is mijn thema nu. Het geeft een nieuwe lading aan mijn leven. Dat rijmt ook zo mooi. Liever schrijven met pen en papier dan tikken op mijn laptop. Vaker een dutje doen en accepteren dat ik niet altijd alles helder voor ogen heb. Zelfs ook maar slikken dat mijn omzet een beetje achter blijft omdat ik nog niet de juiste hefboom heb gevonden. Het valt niet altijd mee.

Vanuit dat vertragen en wellicht ook gevoelsmatig stagneren is het dan juist de uitdaging om nog meer te vertragen en het forceren van een oplossing te laten. Uitdagend maar blijkbaar moeten zaken iets meer sudderen in de stoofpot dan je denkt voordat het vorm kan krijgen.

Ander soort actie

Naast het laten sudderen is opruimen bijvoorbeeld een heel goede manier om orde op zaken te stellen. Het hoeft niet per se op zijn Marie Kondō’s te gebeuren, maar opruimen is helend. Het geeft letterlijk ruimte en overzicht. Een lesje mindfulness is er niks bij. Je laat het dilemma even voor wat het is en focust op de zooi. De wc poetsen is altijd goed: je ruimt letterlijk de shit op. 
De vraag is aan onszelf: wat hebben we nog op te ruimen in de zorg om ruimte te maken voor iets nieuws? Is dat onze rotzooi thuis, onze werkplek of moet er iets groters opgeruimd worden? Wat zou er moeiteloos kunnen weg gehaald kunnen worden om ruimte te maken voor iets nieuws? Misschien staren we ons blind op de verkeerde dingen.

Maar wat als …

Altijd een zeer provocerende vraag die ik regelmatig stel aan patiënten: wat als er niks gaat veranderen in je situatie, wat ga je dan nu doen? Wellicht een mooie vraag om stil bij te staan. Wat als er nooit iets gaat veranderen in de zorg? Dat de dialoog, het protest en het geruzie niks gaat veranderen tijdens jouw loopbaan? Wat dan? Ik heb er zelfs een gedicht over geschreven. Hier is het:

Levensvraag

Graag stel ik deze vraag aan jou
omdat ik van je hou.
Stel dat je pas op je 95e,
een dag voordat je de kist inglijdt
alle antwoorden van jouw leven krijgt,
wat ga je dan nu doen?

De vraag is natuurlijk of we moeten stoppen met het praten, protesteren en ruzie maken. Ik denk het niet. Juist dat duwen en je stem laten horen is goed. Als je je mond opent dan wordt de wereld letterlijk en figuurlijk groter. We moeten groots blijven denken en spreken. 

Wel raad ik aan om meer te vertragen en afstand te nemen van die dino. Misschien ontstaat er dan wel een ander perspectief en kunnen we ons in een andere richting gaan bewegen. Wie leert te vertragen, geeft een andere lading aan zijn leven. Ook aan je werk. Juist dan ontstaat er iets met meer beweging en gewicht. Een jas op maat laat je ook niet maken in een middag. Maar als hij eenmaal goed zit, dan draag je hem het liefst je hele leven.

Over Eveline Bosselaar: 'Stop de ruis. Pak je leiderschap'

Eveline Bosselaar is fysiotherapeut met een aandachtsgebied in de psychosomatiek en mentor voor zorgprofessionals. Ze begeleidt professionals onder het motto: ‘Stop de ruis. Pak je leiderschap’. Ze gelooft dat duurzame inzetbaarheid begint bij het voeden van jezelf en leeft dat uit door naast haar werk te schrijven, te dichten en te publiceren. Haar tweede dichtbundel verschijnt binnenkort. Ze woont met haar dochter in Brabant, dichtbij de bossen. Meer informatie: website Eveline Bosselaar, eveline.bosselaar@gmail.com, tel. 06-30618930.