Stop met alle ‘geplapper’ en laten we de cao fysiotherapie realiseren

Mijnwoordenboek.nl vertaalt ‘geplapper’ met een hele lijst Nederlandse woorden, zoals het gebabbel, het geklets, het gezwets, de kul, de kletskoek, het geneuzel, de apekool en veel meer van dit soort synoniemen. Galsan Tschinag, de auteur van ‘Ohne die Tat ist alles nur geplapper…’, is een Mongoolse sjamaan in wiens boek zoveel wijsheid zit dat ik het in deze blog graag aanhaal. ‘Visie heeft kracht nodig', schrijft hij bijvoorbeeld. Het ontbreekt te veel mensen in deze tijd aan die kracht. Niet dat deze verdwenen is, maar hij noemt de kracht ‘ingeslapen, weggeborgen en vastgelopen’.

De vele angsten in de fysiotherapie

In de eerstelijns fysiotherapie komt daar dan nog vaak de angst bij om niet bij een netwerk te horen, om niet aan een regiotafel te zitten, om geen contract van een zorgverzekeraar te krijgen. Of neem de angst om zonder extra euro’s voor data te komen zitten of om niet aan een Parkinson Netwerk te mogen meedoen. Denk ook aan de angst om niet te doen wat een auditbureau je zegt, terwijl we voor al die zaken de laatste twintig jaar alleen maar structureel minder beloond worden, zodat we niet eens een gewone cao kunnen betalen voor medewerkers. Hebben we nog wel de kracht om af en toe ‘nee’ te durven zeggen of is de kracht ‘ingeslapen’ zoals Galsan Tschinag beschrijft?

Een constructief gesprek

Op dinsdag 21 januari 2025 zaten we met de cao-commissie van de Werkgeversvereniging Fysiotherapie (WVF) en Fysiovakbond FDV bij elkaar. ‘Een constructief gesprek in goede sfeer’, schrijft de FDV op haar site. Ik ga nog een stap verder: ik vond het een constructief gesprek waarin daadkracht centraal stond en we ons realiseerden dat we alleen tot een goed resultaat kunnen komen als we het samen doen. Bottom up, swarming, verbindend en gezamenlijk (ook met onze stakeholders) zijn daarbij de uitgangspunten.

Een schitterende groep mensen die het zeker niet ontbreekt aan kracht. We hebben het slechtste en meest uitgeklede tarief van de afgelopen twintig jaar. Hoe kan het dan dat er nog zoveel ‘geplapper’ is over een kwaliteitssysteem? Hoe kan het dat we niet een eenheid vormen? Dat er heel veel mensen meepraten die aan de zorg werken maar niet ‘in de zorg’. Moeten de visie en kracht in onze beroepsgroep dan bottom up komen uit de WVF en de FDV die wel de noodzaak tot samenwerking zien?

Fysiotherapie staat op kruispunt

Heel blij werd ik ook een dag later bij de promotie van Rutger IJntema op het onderwerp ‘waardegedreven gezondheidszorg voor eerstelijns fysiotherapiepraktijken’. De eerste keer dat ik bij een promotie ben waar het ook gewoon over ons businessmodel gaat. Waar hardop gezegd wordt dat bij de huidige tarieven innovatie zonder subsidie onmogelijk is. Waar de professoren als ondervragers zelf nog niet half blijken te weten hoe het werkelijk financieel in de praktijk van de eerstelijns fysiotherapie toegaat. Rutger opent ogen die voorheen gesloten waren bij zijn verdediging.

Kies een gezamenlijke aanpak met lef

In het interview met MedischOndernemen van 15 januari 2025 zegt hij dat de beroepsgroep op een kruispunt staat. ‘Als we nu geen actie ondernemen dan lopen we het risico niet meer uit de neerwaartse spiraal te komen’, zegt hij terecht. Op 10 januari 2025 liet Nathan Hutting, associate professor HAN University, in een post op LinkedIn al visie zien vanuit de wetenschap, in een open brief aan minister Fleur Agema. Hij schrijft over gezamenlijke aanpak en lef tonen om het anders te doen. Om te gaan innoveren mét een fatsoenlijk salaris voor de zorgprofessionals. Hulde Nathan Hutting en Rutger Ijntema voor deze bijdragen vanuit de wetenschap waarin ze ook de misstanden in de financiering noemen.

Uitspraak over Keurmerk Fysiotherapie

Hoe belangrijk het is de medewerkers een normale cao te kunnen geven, bleek ook weer uit de uitspraak van de rechter op 28 januari 2025 over de Stichting Keurmerk Fysiotherapie. Dit ooit goed bedoelde initiatief om uit nood meer inkomsten te genereren, wordt in deze uitspraak gewoon bestempeld als commerciële organisatie, die geld aan ons verdient. Hoe mooi zou het zijn als we een normale cao krijgen waarbij de noodzaak om naar dit soort partijen te gaan verdwenen is.

Een gesprek in relatieve stilte

De weg naar een normale cao is momenteel in relatieve stilte, gezamenlijk ook met stakeholders. De koers die moet worden ingeslagen is samenwerking en stoppen met het geleuter. ‘De nieuwe avonturen van Kobijn’ is een serie stripboeken waarvan ik onlangs de nieuwe editie kocht, ‘Een beetje betere wereld’. Laten we in de eerstelijn voor dat avontuur gaan – op weg naar een betere wereld. Laat de organisaties die angst zaaien, die de eenheid niet bevorderen stoppen met het geplapper. Organisaties die als externen alleen de fear of missing out aanspreken, die alleen maar willen verdienen aan de eerstelijns fysiotherapiepraktijken. Op het huidige kruispunt wordt visie en daadkracht gevraagd. Ook van de stakeholders en wetenschappers, maar vooral van ons allen. Daden vanuit bottom up met een normale beloning en een gewone cao als uitgangspunt.