Monitor Mondzorg biedt afglijdende tandarts de helpende hand

“We zijn begonnen als reactie op de vraag vanuit de beroepsgroep wat collega’s en patiënten kunnen doen als ze zien dat het niet goed gaat met een tandarts. We zijn ook niet straffend, we proberen tandartsen die met problemen kampen een helpende hand te bieden.”

In 2012 ging Monitor Mondzorg van start. Het is een meldpunt waar collega’s en patiënten zich kunnen melden als ze zich zorgen maken om een tandarts. De organisatie probeert tandartsen die niet goed functioneren naar een begeleidingstraject te bewegen. Zo kunnen tandartsen hun zaken weer op de rit krijgen, voordat ze met de inspectie te maken krijgen. Prakken: “Als een tandarts in aanraking komen met de inspectie is het vaak zo dat collega’s dit al zagen aankomen. Dan bekruipt je toch het gevoel dat een bestraffing voorkomen had kunnen worden als iemand geholpen had. Wij willen die hulp graag bieden.” Monitor Mondzorg is niet bedoeld als ‘kliklijn’ of als scherprechter bij conflicten tussen tandartsen onderling of tussen arts en patiënt. Vandaar dat het ook niet mogelijk is om anoniem melding te maken. Het gaat bij Monitor Mondzorg om tandartsen die het moeilijk hebben bij hun dagelijkse werkzaamheden. Oorzaken hiervan kunnen problemen in de privésfeer, een verslaving of een afgenomen arbeidsmotivatie zijn.

De persoon die een melding doet bij Monitor Mondzorg wordt eerst gevraagd of er al contact is geweest met de betreffende tandarts om de situatie te bespreken. Volgens Prakken is dat vaak het geval, maar weten veel mensen niet zo goed hoe ze daar een vervolg aan moeten geven. “Dat ze het eerst zelf bespreekbaar proberen te maken doet me goed, dat geeft ons ook een betere basis om de medicus te benaderen. Het is ook niet niks voor een tandarts om toe te geven dat hij in de problemen zit. Als meerdere mensen echter aangeven dat het naar hun mening niet goed gaat, is men wel eerder geneigd te luisteren en hulp te accepteren. ”

Er is altijd een commissie die zich buigt over de aard van de melding. Deze commissie bestaat uit een aantal tandartsen en een viertal experts op het gebied van human resources. Als de commissie vindt dat een melding voldoende grond heeft, neemt een van deze experts op het gebied van human resources contact op met de tandheelkundige. In dit gesprek worden de zorgen geuit en wordt een begeleidingstraject aangeboden om de medicus er weer bovenop te helpen. De arts is niet verplicht om hier aan mee te werken. “Het eerste contact is voor rekening van Monitor Mondzorg, het eventuele vervolgtraject moet de arts zelf betalen. Zo voorkomen we dat wij financieel leeglopen op een enkel geval.” Aldus Prakken. “Daarbij kan de medicus zelf beslissen of hij behoefte heeft aan hulp. Wij zijn in geen enkel geval dwingend. Wij schenken een laatste kans, wat de medicus hier mee doet is aan hemzelf. Bij een behandelingstraject krijgt Monitor Mondzorg wel steeds een terugkoppeling.”

Prakken noemt het een goede zaak dat een dergelijk initiatief zo leeft onder de beroepsgroep. Vaak is tussenkomst ook niet nodig en lossen collega’s dit al binnenskamers op. Monitor Mondzorg is er voor die andere gevallen waarbij dat niet lukt. “Het gaat er om dat we als beroepsgroep niet achterover leunen en een collega tegen de lamp laten lopen. Dat soort zaken heeft namelijk ook een weerslag op het imago van alle tandartsen. Bovendien vind ik dat we als beroepsgroep goede sier maken door collega’s een helpende hand te bieden.”

Iedereen kan een melding maken van disfunctioneren bij een tandarts. Monitor Mondzorg is er voor alle tandartsen. Prakken: “Ik wil geen reclame maken om mensen maar meldingen te laten maken, maar ik zou wel graag alle klachten die er zijn binnen krijgen. Iedere straf die een tandarts van de inspectie krijgt zien we als een nederlaag van de beroepsgroep. Monitor Mondzorg kan veel voorkomen.”