De 'druk' uit 'drukte'

donderdag 10 december 2015

timer 3 min

Je kunt er maar druk mee zijn, met al die mensen die zich met je lijf bezighouden. Gisteren was ik op aanraden van ‘de fysio aan huis’ naar de revalidatiearts, die me op zijn beurt een verwijzing voor de MS-verpleegkundige gaf. Snel nog even door naar mijn moeder, die in het zorghotel ook de fysio op bezoek zou krijgen.

Voor het typen van dit stukje heb ik een halfuurtje, want ik moet naar de sportschool, waar ‘mijn’ andere fysio wacht. Leuk en heel goed; blijven bewegen! Dat komt wel goed, alleen al door van de een naar de andere te vliegen.

Het is sowieso een drukke tijd. M’n boekje is net uit: Sneu* heet het (bol.com). Op de presentatie vorige week, waar ik Henk Spaan zo gek had gekregen een verhaaltje over m’n zoontjes (Zemmer) voor te lezen, heb ik verteld dat de titel Sneu* NIET over mij ging. Daar staat de * ook voor, die verwijst naar een verhaaltje met die titel. Het is natuurlijk verdacht om vanuit een rolstoel een boek met die titel te schrijven, maar goed. In dit filmpje leest Hugo Borst een verhaaltje voor, wat ik oorspronkelijk voor dit blog schreef. Over de aangepaste fiets. Nu ja, genoeg reclame.

Wel vreemd, geloof ik. Die drukte. Gisteren in het revalidatiecentrum viel me weer op hoe alle snelheid uit het leven van gehandicapten wordt gehaald. Rollators en rolstoelen schuifelen voorbij, begeleid door allerhande therapeuten. Ik word daar altijd een beetje somber van. Weiger in de wachtruimtes te gaan zitten. Op de gang, waar ik zat, kwam een dame voorbij, die me aan een uitdrukking deed denken die ik uit de jeugdopvang, via mijn broer, ken. “Die zit hier ook niet voor haar zweetvoeten.” Alles oogde ‘normaal’, best prima zelfs, totdat ze de bocht naast mij net iets te wijd nam. Het ging goed hoor, maar het ‘slechts op bezoek’-imago dat ze me probeerde te tonen, was weg. Wel fijn, ook iemand die zich weigert neer te leggen bij de eerder genoemde ‘verlangzaming’, dat dan weer wel.

Best raar als dat gevoel van drukte op een gegeven moment (Cruijff: ‘en uno momento dado’) weg gaat vallen. Tuurlijk, hoe minder je kan, hoe minder je ook gaat doen maar de ‘druk’ uit ‘drukte’, zou ik toch gaan missen. Niet te verwarren met stress overigens, dat is niet fijn. Maar ja, dat geldt dan weer voor iedereen.

Joost Overbeek

www.overburen.nl