Spreken is zilver, zwijgen is goud. Of niet?!

In aanloop naar de Spelen blikte het programma De Reünie met de sportploeg van 2000 terug op hun olympische ervaring. Zowel bij de vrouwen als bij de mannen zwemestafette ging het flink mis. Eén zwemmer vertrok nét te vroeg van het startblok en een zwemster botste tegen de kant. Voor beide ploegen betekende het een einde van een droom en géén medaille. Vier jaar lang hadden ze hiervoor getraind en in een fractie van een seconde ging het mis. Een ramp voor topsporters natuurlijk.

Wat me verbaasde is dat daarvover binnen beide ploegen geen woord gewisseld werd. Er werd gezwegen, tijdens de spelen en lang daarna. Teams die jaren lang samen intensief getraind hadden, vielen uiteen. Natuurlijk gaat iedereen op een andere manier om met zo'n groot verlies. Een medaille werd door toedoen van een ander ontnomen en diegene heeft de last te dragen dat hij/zij dat veroorzaakt had. Maar niet alleen de fout drukte zwaar op hun schouder: dat er helemaal niet met elkaar overgesproken werd heeft diepe wonden achtergelaten, zo bleek tijdens de reünie.

Het was een belangrijke reminder voor eenieder om ook teleurstelling, boosheid en frustraties bespreekbaar te maken in een team. Fouten worden gemaakt en consequenties kunnen enorm zijn. Maar hier geldt het spreekwoord ‘spreken is zilver, zwijgen is goud’ niet. Val eerder terug op ‘gedeelde smart is halve smart’ en bespreek de teleurstelling met elkaar. Help elkaar om het te verwerken, deel het proces van rouwverwerking. Als team ga je een intensieve band met elkaar aan en houd die band in stand. Net als tijdens een huwelijk: in goede en kwade tijden.

Marloes den Heijer – Teambuilder voor (tandarts)praktijken en auteur van het boek Passie in Praktijk – Lessen van ondernemende tandartsen. www.passieinpraktijk.nl