De belangrijkste gevolgen van de Miljoenennota 2022: Dit merkt u er als zorgverlener van

dinsdag 16 november 2021

timer 4 min

Minister Wobke Hoekstra tijdens Prinsjesdag 2019 (Foto: Shutterstock)

Al voor de uitbraak van de pandemie luidden ziekenhuizen, verpleegkundigen en huisartsen de noodklok vanwege strenge bezuinigingen en een groeiend personeelstekort. Structurele problemen die pijnlijk zichtbaar werden in de strijd tegen covid-19. Daarom zaten op Prinsjesdag veel mensen aan de buis gekluisterd, benieuwd naar de Miljoenennota en of de zorgsector in 2022 de aandacht krijgt die ze verdient.

Salarisverhoging? Nog even wachten

Koning Willem-Alexander sprak tijdens de troonrede lovende woorden over de inzet van het zorgpersoneel en noemde het een ‘buitengewone prestatie’. Hoewel dit positief klinkt, gaan veel zorgverleners hier voorlopig nog niets van merken in de portemonnee. In de begroting voor 2022 is namelijk geen geld gereserveerd voor salarisverhoging. Volgens het demissionair kabinet vraagt het namelijk om een te grote structurele uitgave om hier nu een uitspraak over te doen.

Blijven doorbijten, ook na de hoogste pieken

Schrijnende beelden die we over de hele wereld zagen: IC-verpleegkundigen, van top tot teen ingepakt, die er zowel fysiek als mentaal geheel doorheen zaten. Inmiddels lopen de IC’s weer aardig vol met ernstig zieke corona-patiënten en blijft de dalende werkdruk helaas uit. Momenteel heeft het zorgpersoneel haar handen namelijk ook nog eens vol aan de eerstelijnszorg, uitgestelde zorg en aan long covid patiënten. Het is dan ook niet zo gek dat 1 op de 5 zorgmedewerkers op het punt staat de handdoek in de ring te gooien en de zorgsector te verlaten.

Explosieve vraag naar collega’s

In de zorg zijn meer handen dan ooit nodig. De behoefte aan zorgpersoneel stijgt dan ook explosief. Vooral voor huisartsen, triagisten en doktersassistenten staan er veel vacatures open. Daarom werkt het kabinet aan het opbouwen van een nationaal zorgreserve als onderdeel van de pandemische paraatheid. Hiermee hoopt ze meer zorgmedewerkers mee te werven, te scholen en te behouden om de zorg toekomstbestendig te maken.

Stijgende kosten en zorgpremie

In 2022 stijgen de jaarlijkse zorgkosten naar een gemiddelde van € 6.161 per persoon. Een recordbedrag dat weinig goeds belooft voor de toekomst. Als deze trend zo doorzet, bedragen de jaarlijkse zorgkosten in 2060 namelijk zo’n € 16.000 per Nederlander. De huidige stijging is voor een groot deel te wijten aan de (dubbele) vergrijzing.

Daarnaast gaat er komend jaar meer geld naar de behandeling van chronisch zieken en de geestelijke gezondheidszorg (GGZ). De stijgende zorgkosten zijn trouwens de voornaamste reden waarom een noemenswaardige loonsverhoging onder zorgpersoneel uitblijft. Dit zou namelijk nog meer druk zetten op de financiële situatie van de zorgsector.

Ook werd tijdens de pandemie pijnlijk duidelijk dat er grote behoefte is aan digitalisering. Hoewel het kabinet hier 14 miljoen euro voor vrijmaakt, is dit meer een gebaar dan een substantiële investering om de werkprocessen te verbeteren en het werkplezier te verhogen.

Afname vrije ruimte in de werkkostenregeling

Om zowel werkgevers als personeel enigszins tegemoet te komen verhoogde het kabinet in 2020 en 2021 de vrije ruimte over het fiscale loon naar 3 procent. Hierdoor konden werkgevers hun werknemers meer onbelaste vergoedingen geven (bijvoorbeeld een duurder kerstpakket) om hun waardering voor het harde werken te laten blijken. Deze ruimte verdwijnt echter weer per 1 januari 2022. Dan bedraagt de vrije ruimte weer 1,7 procent voor de eerste €400.000 van de fiscale loonsom.

Weinig profijt, somber en hard werken

Veel problemen in de zorg, maar weinig oplossingen. Experts claimen dan ook dat de zorg het onderspit delft, ondanks de vele lessen die de pandemie met zich mee heeft gebracht. De investeringen die wel worden gedaan in de zorg, beschouwen velen dan ook als een druppel op een hete plaat. De regering lijkt zich wel bewust te zijn van de uitdagingen die de zorg de komende jaren met zich mee zal brengen, maar een concrete langetermijnvisie ontbreekt nog. Veel zorgverleners moeten dus nog even roeien met de riemen die ze hebben.