Lopen tegen kanker

Als je vandaag mee kan komen, dan moet het op de Mont Ventoux ook lukken. En ze trainen al een half jaar. Ik ben alleen maar chauffeur. Het wordt warm vandaag, meer dan 30 graden. De coach Marleen geeft instructies. Dan lopen we dwars door Zuid-Limburg. Lunch in Eys om 12 uur.

Ik ken Loes, mijn levenspartner, meer dan 50 jaar en weet wat ze heeft meegemaakt. We zijn met 15 mensen. Ieder zijn verhaal. Al lopend hoor ik ze. “Mijn vrouw had één dag haar pensioen, toen kreeg ze kanker. Ik moet nu verder.” En we lopen weer een heuvel op. Een forse klim, mijn adem raakt op. Ik kan ze maar met moeite bijhouden. Pas boven kan ik even zien, hoe mooi het hier is. En we moeten weer verder. Mijn rechter voet doet pijn. Blijven drinken.

Samen lopen

Voorop lopen Gerrie en Wiel, ze zijn steeds samen. Allebei verloren zij hun partner. Nu hebben ze elkaar, en moeten ze samen die berg op. De meeste lopers gaan hun eigen tempo. Een stuk met iemand in contact, dan weer in de eigen wereld. Zeker als het omhoog gaat over een moeilijk pad. Vertragen en ook opletten. Het is stil, ieder is bezig met klimmen. Ieder in zijn eigen gedachten. In de verte ligt Eys. Pas 11 kilometer, nog 14.

Gisteravond feest van onze tennisvrienden. Er is geld ingezameld. Loes krijgt een enveloppe, €150 sponsorgeld. Ze is helemaal verrast en er heel emotioneel van. De hele club leeft mee. Het voelt als een persoonlijk cadeau.  Sponsoring van kankeronderzoek. En haar grootste sponsors weten zelf wat het is om kanker te hebben. Erover praten is moeilijk. Blij iets te kunnen doen, terwijl er niets meer te doen is.

Alles doet pijn

Na de lunch doet alles pijn. Water bijvullen, want het is over de 30 graden nu. Als we Eys uitlopen, rijdt daar een stoomtreintje over de Miljoenenlijn. En dan moeten we onmiddellijk steil omhoog. Ik raak al snel achterop, ook hijgen helpt niet meer. Mijn hart gaat zo hard het kan. Terug naar de eerste versnelling. Heel traag raak ik boven. Er is op mij gewacht. Even bijkomen.

Veel overlevers zijn superslank en getraind. Borstkanker is oververtegenwoordigd in onze groep. Het geeft een vrouw de beste kans om verder te leven. Maar hoe doe je dat dan? Daar gaan veel gesprekken over. Wat ben je anders gaan doen? En ook, waarom loop je de berg op over 2 weken. Het leven is na kanker heel anders, en niet alleen door de operatie, de bestraling en de chemo. Je weet dat je kwetsbaar bent, het kan zo maar gebeuren. Alle lopers weten dat.

We maken een dwarsdoorsteek tussen 2 maisvelden. Dan 200 meter vlak langs een haag met brandnetels, steeds omhoog. Omhoog naar de hoogste kerk van Nederland, in Vijlen. Ik raak meer gewend aan het klimmen, maar wel erg moe. Mijn water dreigt op te raken. Even pauze in de schaduw van een boom. Gerrie deelt worteltjes uit. Het lukt steeds minder goed om bij te komen. Nog 2 bochten, zegt Marleen. Dan een bordje: Holset 0.8 km. Nog even doorbijten en dan een ijskoude Radler.

Lees ook: Stichting Mont Ventoux: Loes Heijltjes en Toon Hermanshuis Weert

Geschreven door Thieu Heijltjes